Defkalion.com Blog

19 ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει από τότε που είδαμε για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη τον Σκοτεινό Ιππότη της Γκόθαμ, τόσο αριστοτεχνικά σκηνοθετημένο, από τον μεγαλύτερο παραμυθά του Χόλυγουντ, τον Tim Burton. Το αντίπαλο δέος στον Michael Keaton τότε ήταν ο μεγάλος Jack Nicholson, υποδυόμενος την αιώνια νέμεση του Batman, τον περίφημο Joker.

Και νάμαστε στο σήμερα. 2008, ένας νεαρός σχετικά σκηνοθέτης, με παρακαταθήκη τη μεγάλη επιτυχία της πρώτης ταινίας από το πολύ τολμηρό εγχείρημα του “rebooting” στις ταινίες με πρωταγωνιστή τον Σκοτεινό Ιππότη, γυρίζει τη συνέχεια, το “Dark Knight”. Ο άνθρωπος πίσω από τη μαύρη μάσκα είναι ο ίδιος με το “Batman Begins”, για πολλούς ήδη αποδεδειγμένα ο καλύτερος Batman που έχουμε δει στο πανί, ο Cristian Bale. Το αντίπαλο δέος; ένας νεαρός ηθοποιός με μια πρόσφατη υποψηφιότητα για όσκαρ, να υποδύεται τον -νέο- Joker.

Νέο; όχι και τόσο. Ο Joker του Heath Ledger, ο Joker του Nolan, ΕΙΝΑΙ ο παλιός, πραγματικός Joker. Είναι λες και τα κόμικ που περιγράφουν την ιδιοσυγκρασία του μεγαλύτερου “κακού” που έχει εμφανιστεί ποτέ στην 9η τέχνη στοίχειωναν τα όνειρα του σκηνοθέτη πριν ξεκινήσει να ετοιμάζει το “dark knight”. Είναι λες και ο Nolan μίλησε με έναν προς έναν όλους τους θαυμαστές του επί δεκαετίες επιτυχημένου κόμικ και τους ρώτησε “πώς θα θέλατε να δείτε τον πραγματικό Batman και τον πραγματικό Joker στο πανί”. Λες και το The Killing Joke, η καλύτερη Joker-story που έχει γραφτεί ποτέ, ανακατεύτηκε με μεγάλη μαεστρία στο σενάριο της ταινίας. Τόση ώστε ο πρασινομάλλης άρχοντας του χάους ξεπήδησε από τις σελίδες του κόμικ και κυρίευσε τον Ledger, δίνοντάς του μια ερμηνεία που επισκιάζει ερμηνείες πολύ μεγαλύτερων ονομάτων στο παρελθόν.

Η γνήσια μεγαλοφυία του Joker απέναντι στον Batman και ολόκληρη την Gotham City. No contest. Η ταινία ακολουθεί με φρενήρη ρυθμό μια κατηφόρα συναισθημάτων, με τον αδιαμφισβήτητο πρωταγωνιστή να παρασύρει τα πάντα στο πέρασμά του, ακόμα και τον ίδιο τον Bale, που για ακόμα μια ταινία δείχνει το μεγάλο ταλέντο του, αλλά “ιπποτικά” υποκύπτει στο μεγαλείο του σεναριακού του αντιπάλου.

Παρότι πήγα προετοιμασμένος, έμεινα άφωνος. 10/10, για τον Ledger, για τον Joker του Nolan, και για τη μεταφορά ΟΛΗΣ της πραγματικής σχέσης μεταξύ Batman-Joker.

Ποτέ δεν περίμενα ότι θα έβλεπα στον κινηματογράφο τους πραγματικούς χαρακτήρες με τους οποίους μεγάλωσα διαβάζοντας. Η ταινία της χρονιάς και μία από τις καλύτερες που έχω δει στη ζωή μου.

Ας γράψω δυο λόγια γι’αυτό το major DC crossover μιας και μούκανε εντύπωση. Ο Joker λοιπόν, ενώ βρίσκεται έγκλειστος ως συνήθως, μαθαίνει ότι έχει όγκο στον εγκέφαλο και του μένει λίγος χρόνος ζωής.

Αφού λοιπόν περάσει τα στάδια της … άρνησης/του σαρκασμού/της αποδοχής κλπ μέσα σε… .5 λεπτά, μετά ανοίγει τις πύλες της κόλασης στο DC Universe. Αποφασίζει απλούστατα ότι αν είναι να φύγει θα πάρει όλο τον κόσμο μαζί του, και εννοούμε ΟΛΟ.

Το τι ακολουθεί δεν περιγράφεται. Σχεδιάζει μια απόδραση άνευ προηγουμένου, την πορεία της οποίας μάταια προσπαθούν να ανακόψουν οι… μισοί ήρωες του DC Universe, οι οποίοι τελικά απλώς διαπιστώνουν ότι η απόδραση ήταν μόνο η αρχή.

Μέσα στον πανικό που προκαλούν τα απανωτά κύματα παράνοιας που ο Joker εξαπολύει προς πάσα κατεύθυνση, οι Ηνωμένες Πολιτείες του κυρήσσουν τον πόλεμο, με πρωτεργάτη τον πρόεδρο Lex Luthor φυσικά, για να διαπιστώσουν ότι ούτε μια υπερδύναμη πλέον είναι ικανή να σταθεί απέναντι στο μυαλό του Joker.

Μέχρι τα μισά της ιστορίας σχεδόν όλοι οι ήρωες του DC Universe παρελαύνουν στις σελίδες, για να ανακαλύψουν ο ένας μετά τον άλλον, όλοι, το μάταιο της προσπάθειας να τον σταματήσουν…

Εντυπωσιακά μπερδεμένο crossover, αν δεν είστε γνώστης πραγμάτων και προσώπων στην DC θα φάτε πολύ χρόνο προσπαθώντας να καταλάβετε πολλά πράγματα, όμως αν είστε γνώστης ή έστω αν έχετε περιέργεια, το story είναι καλογραμμένο αν και με κάπως “ρηχό” ending. Το σκίτσο ώρες ώρες με ανακάτεψε λες και είχα φάει σάπιο burger από καμιά γειτονιά του bronx, όμως τελικά ταιριάζει στην παραφροσύνη του μεγάλου πρωταγωνιστή.

Τελικά μια πολύ καλή μινι σειρά για τον χωρίς αμφιβολία μεγαλύτερο villain του DC Universe, που ακόμα και σε μια τόσο μπερδεμένη ιστορία με δεκάδες χαρακτήρες, κρατάει τα σκήπτρα της προσήλωσης επάνω του με χαρακτηριστική ευκολία, σχεδόν όση είναι και η άνεση με την οποία χοροπηδάει από το τραγικό της υπόθεσης (”I need an heir”) στο κωμικό (”maybe not a son, a partner - i’ll ask bats which agency he uses”).

Οκ δεν είναι Η Joker story όπως το αριστούργημα Killing Joke, αλλά είναι από τις πιο καλές που διάβασα τον τελευταίο καιρό.

Ένα από τα πιο πολυσυζητημένα θρίλερ της τελευταίας διετίας, το Σμήνος του Φρανκ Σετσινγκ, τον οποίο έσπευσαν πολλοί να συγκρίνουν με τον μαιτρ του είδους Μάικλ Κράιτον.

Ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με ολοκληρωτικό αφανισμό. Τσουνάμι εξαφανίζει τη Βόρεια Ευρώπη, δηλητηριώδεις θαλάσσιοι οργανισμοί προσβάλλουν τις ανατολικές μεγαλουπόλεις των ΗΠΑ, και οι παγκόσμιες επικοινωνίες παραλύουν από μια άνευ προηγουμένου συντονισμένη επίθεση των ωκεανών εναντίον του ανθρώπινου είδους.

Ένα οικολογικό θρίλερ γραμμένο με καταιγιστικό τρόπο και γεμάτο επιστημονικά γεγονότα και περιγραφές, που με καθήλωσε από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα. Δεν είμαι έτοιμος να παραδεχτώ ότι έχουμε τον καινούριο Michael Crichton στο πρόσωπο του γερμανού συγγραφέα, όμως το Σμήνος είναι ένα μυθιστόρημα που με κέρδισε από τις πρώτες σελίδες και με απορρόφησε ολοκληρωτικά.

Γιατί οι άνθρωποι νιώθουν ότι ξεφεύγουν από τη ρουτίνα όταν ταξιδεύουν; ποιες διαδικασίες του εγκεφάλου και της σύγχρονης ιστορίας του ανθρώπινου είδους μπαίνουν σε δράση όταν ονειρευόμαστε και όταν πραγματοποιούμε ένα ταξίδι; Ο Αλέν Ντε Μποτόν περιγράφει την εξέλιξη του σύγχρονου ανθρώπου στην αστική ζωή, τις ανησυχίες και τα άγχη που τον επηρεάζουν, και την έμφυτη ανάγκη του εγκεφαλικού μας κέντρου για γερές δόσεις ταξιδιωτικών αποδράσεων και απολαύσεων.

Ο συγγραφέας παρουσιάζει την ταξιδιωτική διαδικασία σαν ένα φυσιολογικό τμήμα της ανθρώπινης εξέλιξης, χωρίς να προσπαθεί να υποδείξει στον φιλόδοξο ταξιδιώτη τυποποιημένος τρόπους απόλαυσης, κάτι που μου άρεσε ιδιαίτερα. Ένα διαφορετικό βιβλίο που θα σας δώσει μια διαφορετική ματιά στη σχέση ανθρώπου και ταξιδιού.

Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν τα συναισθήματα που μου προκαλούνται βλέποντας τις εικόνες καταστροφής στο βουνό δίπλα μας… Πέρα από τα όσα κλισέ - και όμως τόσο αφοπλιστικά πραγματικά - ακούγονται για την ολοκληρωτική καταστροφή του τελευταίου πνεύμονα της Αθήνας, εγώ το μόνο που σκεφτόμουν όταν έβλεπα αυτές τις εικόνες ήταν απέραντη θλίψη.

Θλίψη γιατί ένιωσα να χάνεται κάτι δικό μου, κάτι που το θεωρούσα σπίτι μου, στο οποίο είχα περάσει πολλά καλοκαίρια ως κατασκηνωτής, και τώρα μεγαλύτερος πολλές ημέρες και νύχτες για φωτογραφικές εξορμήσεις. Το μέρος αυτό δεν υπάρχει πια και την αποστροφή που αισθάνομαι συναγωνίζεται μόνο η κενή οργή για τις αιτίες που έφεραν αυτό το τραγικό αποτέλεσμα.

Κάποια στιγμή οι άνθρωποι οφείλουν να καταλάβουν αυτό που οι ιθαγενείς Ινδιάνοι της Αμερικής ήξεραν πολύ καλά μέχρι να έρθουν οι λευκοί στο Νέο Κόσμο: ότι δηλαδή είναι φιλοξενούμενοι στον πλανήτη. Δεν μας ανήκει τίποτα. Και κυρίως η γη…

Η αλλαγή της εξωτερικής πολιτικής μιας χώρας και η είσοδός της στο παγκόσμιο οικονομικό παιχνίδι είναι ένα φαινόμενο που έχει επαναληφθεί αρκετές φορές στη σύγχρονη ιστορία. Στην περίπτωση της Κίνας όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η χώρα αποτελεί έναν πραγματικό γίγαντα όσον αφορά πληθυσμό, καταναλωτικές ανάγκες αλλά και μελλοντικές δυνατότητες παραγωγής, απειλώντας έτσι να διαταράξει τις ισορροπίες στον πλανήτη.

Ο συγγραφέας εστιάζει κυρίως σε αυτά τα τρία πράγματα, δίνοντας πολύ ολοκληρωμένη εικόνα για τις μεγάλες αλλαγές που έρχονται στην καθημερινή μας ζωή από τη μακρινή Ανατολή. Έχοντας πολλά παραδείγματα εκρηκτικών αλλαγών μέσα στην ίδια τη χώρα τα τελευταία χρόνια, ο Izraelewicz περιγράφει πολύ γλαφυρά την παγκόσμια κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα που βρίσκεται πλέον υπό συνεχείς μεταλλάξεις λόγω του ανοίγματος της Κίνας στην παγκόσμια αγορά.

Πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, με σχετικά μικρή χρήση εξειδικευμένης ορολογίας που θα δυσκόλευε τον αναγνώστη, αλλά και με μια τάση συχνής επανάληψης του περιεχομένου.

Το μεγαλύτερο μυστήριο της Ιστορίας του ανθρώπου. Ένας πολιτισμός χαμένος στη δίνη του χρόνου και του μύθου ή ένα υπαρκτό παρελθόν ενός ανώτερου πολιτισμού που γέννησε όλους τους πολιτισμούς της ανθρώπινης ιστορίας? Ήταν άραγε πραγματικές οι περίφημες περιγραφές του Πλάτωνα για την μυθική Ατλαντίδα και ποια είναι η σχέση της με την έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης το 1500π.Χ.? Γιατί ο εκπληκτικός πολιτισμός της Μινωϊκής Κρήτης έχει συγκριθεί από πολλούς με το θαύμα της Ατλαντίδας?

Το μυθιστόρημα του Gibbins δίνει μια ολοκληρωμένη εικόνα όσον αφορά τα παραπάνω ερωτήματα, μέσα από μια καλογραμμένη περιπέτεια τοποθετημένη στο Αιγαίο και τη Μαύρη Θάλασσα. Δύο συκλονιστικές ανακαλύψεις, ενός Μινωϊκού ναυαγίου και ενός πυρηνικού υποβρυχίου, ανακατεύονται με έντεχνο τρόπο από το συγγραφέα και οδηγούν στην ‘αποκάλυψη’ όχι μόνο της τοποθεσίας αλλά και της ιστορίας της Ατλαντίδας. Η εξιστόριση των γεγονότων που καλούνται οι πρωταγωνιστές να αντιμετωπίσουν αποτελεί απλώς ένα πάτημα για να εκθέσει ο συγγραφέας τις απόψεις του για ένα από τα πιθανά ενδεχόμενα της τοποθεσίας της χαμένης Ατλαντίδας. Το βιβλίο έχει πολύ γρήγορη εξέλιξη, ίσως περισσότερο και απ’όσο χρειάζεται, καθώς η ιστορική και αρχαιολογική μελέτη που έχει γίνει καλύπτει ολοκληρωμένα και με ενδιαφέρον τρόπο τις σκέψεις του Gibbins. Αν σας συγκινεί ένας από τους πιο διάσημους μύθους της ιστορίας, αποτελεί μια πολύ καλή πρόταση.

Η αναβίωση της “πιο τρομακτικής νόσου στην ιστορία” σε μια εναλλακτική μελλοντική πραγματικότητα, στην οποία οι βιολογικές απειλές αποτελούν το νούμερο ένα παγκόσμιο πρόβλημα στις ανεπτυγμένες χώρες. Από ένα τραγικό λάθος, στην Αγγλία του 21ου αιώνα ξυπνάει από τη νάρκη του ένα από τα πιο θανατηφόρα μικρόβια που αντιμετώπισε ποτέ ο πλανήτης, η βουβωνική πανώλη. Οι χαρακτήρες βρίσκονται πρωταγωνιστές σε μια ιστορία το ίδιο παλιά με την ασθένεια που εξολόθρευσε το ένα τρίτο του πληθυσμού της Ευρώπης και της Ασίας στα μέσα του 14ο αιώνα. Χωρίς να το ξέρουν, αποτελούν κομμάτι μιας προφητείας που αφορούσε μια νέα προσπάθεια της κυριαρχίας του “μαύρου θανάτου” στον κόσμο. Προσπαθώντας να λύσουν το μυστήριο της επανεμφάνισης του μικροβίου, βρίσκονται να εκτελούν τα βήματα της προφητείας που έχει προδιαγεγραμμένο τέλος.

Ένα εξαιρετικά καλογραμμένο μυθιστόρημα που αιχμαλωτίζει τη φαντασία του αναγνώστη με συνεχόμενες εναλλαγές ανάμεσα στις αγωνιώδεις προσπάθειες των πρωταγωνιστών στο παρόν να μείνουν ζωντανοί, και στην εποχή που οι άνθρωποι κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν για πρώτη φορά μία από τις μεγαλύτερες ασθένειες που έχουν εμφανιστεί στην ιστορία του πλανήτη. Η γραφή της Benson είναι απλή και οδηγεί με καταιγιστικό ρυθμό την ιστορία που είναι πλασμένη με μαεστρία. Οι συνεχείς εναλλαγές παρόν - παρελθόν μπορεί να φανούν κουραστικές αρχικά, αλλά στη συνέχεια δένουν μεταξύ τους τις δύο εποχές με εντυπωσιακό τρόπο, καταλήγοντας σε ένα εξαιρετικό φινάλε.

Μια διαδρομή στις αχανείς εκτάσεις της Βόρειας Αμερικής, από τα χρόνια που οι θεοί λατρεύονταν ως πραγματικοί θεοί από τους ανθρώπους, μέχρι το σήμερα που οι θεοί παλεύουν να μείνουν ζωντανοί στις μνήμες των ανθρώπων στη σύγχρονη κοινωνία.

Διαβάζοντας το βιβλίο το οποίο με απορρόφησε απίστευτα, θυμήθηκα μια φράση του Tim Robbins στην ταινιάρα του Darabont “The Shawshank Redemption”, ο οποίος σκέφτεται φωναχτά ότι “Ο Ατλαντικός είναι ένα τέρας που δεν έχει μνήμη”. Έτσι και στην πορεία των αιώνων κατά την εκδοχή του Gaiman, οι Μεγάλοι Παλαιοί Θεοί της Αφρικής και της Ευρώπης, πάλεψαν σκληρά για να διασχίσουν νοητά τον Ατλαντικό και να εγκατασταθούν και στις καρδιές των ανθρώπων της Αμερικής. Η Αμερική όμως δεν είναι μέρος για θεούς. Τους εξυψώνει και τους ξεχνάει με ρυθμό που αυτοί εξαντλούνται, ξεχνιούνται, εξαφανίζονται, χάνουν το λόγο ύπαρξής τους. Όσοι θεοί ξεχάστηκαν, απλώς πέθαναν. Αυτοί που έχουν απομείνει βρίσκονται μπλεγμένοι σε ένα παιχνίδι divine διαστάσεων, με πρωταγωνιστές τους ίδιους και κάποιον ακόμη που κινεί τα νήματα σε μια ύστατη προσπάθεια να κερδίσει την ψυχή της Αμερικής.

Η γραφή του Gaiman είναι πολύ απλή και δεν κουράζει καθόλου, και αφηγείται την -ομολογουμένως πολύ ιδιαίτερη και εξαιρετικά παράξενη- ιστορία με εντυπωσιακά απλό τρόπο, γεγονός που αναδεικνύει και το ταλέντο του στο storytelling. Τα flashback που γίνονται κατά τη διάρκεια της αφήγησης μπορεί να φανούν σε κάποιους άσχετα, όμως εξυπηρετούν άρτια στη βύθιση του αναγνώστη σε μια ατμόσφαιρα εντελώς spiritual, λες και προσπαθεί να τον μυήσει στο βιβλίο και τις ιδέες του.

All in all? Ένα βιβλίο που δεν υπάρχει περίπτωση να σας αφήσει ασυγκίνητους, εκτός αν είστε εντελώς αντι-fan του είδους. Σε διαφορετική περίπτωση ξεκινήστε το… χτες.

Από σήμερα λειτουργεί το πλήρως ανανεωμένο www.taksidia.gr. Το taksidia.gr είναι ένα ελληνικό φόρουμ για ταξίδια, που αποφάσισα να δημιουργήσω λίγο καιρό πριν μετά από σχετική μου έρευνα ότι κάτι παρόμοιο έλειπε από τον ελληνικό ιστοχώρο. Αυτό, σε συνδυασμό με την αγάπη που έχω για τα ταξίδια, με ώθησαν στη δημιουργία αυτού του website. Ελπίζω να σας αρέσει. Ελάτε να μιλήσουμε για ταξίδια και μακρινούς προορισμούς!